Bewaring – Afgeleid verblijfsrecht artikel 20 VWEU – ECLI:NL:RBDHA:2025:14211
Rb. Den Haag | Zittingsplaats Zwolle | 29-07-2025 | NL25.32889 | Bewaring | Beroep gegrond
Feiten en Procesverloop
Eiser, van Marokkaanse nationaliteit, heeft op 2 juli 2025 een terugkeerbesluit en maatregel van bewaring opgelegd gekregen. Tijdens het gehoor op dezelfde datum bracht eiser zelf ter sprake dat hij een vriendin in Brussel heeft. Eiser betoogde dat de minister onvoldoende heeft onderzocht of hij een afgeleid verblijfsrecht heeft op grond van artikel 20 VWEU vanwege deze relatie (ECLI:EU:C:2025:340). De rechtbank hief de bewaring op 29 juli 2025 op.
Overwegingen Rechtbank
De rechtbank oordeelde dat uit de uitspraak van de Afdeling van 28 juni 2021 volgt dat de rechter in het beroep tegen het terugkeerbesluit kan toetsen of de vreemdeling voldoende aanknopingspunten heeft aangedragen die erop duiden dat hij een afgeleid verblijfsrecht heeft op grond van artikel 20 VWEU. De rechtbank stelde vast dat de minister tijdens het gehoor op 2 juli 2025 niet heeft doorgevraagd naar de aard van de relatie met de vriendin in Brussel, hoewel eiser dit zelf ter sprake bracht en dit voldoende aanleiding gaf voor nader onderzoek. Omdat het terugkeerbesluit onrechtmatig is, is ook de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 onrechtmatig.
Conclusie en Gevolgen
- Uitspraak: Het beroep tegen het terugkeerbesluit is gegrond en het besluit wordt vernietigd. Het beroep tegen de maatregel van bewaring is gegrond.
- Gevolgen: De rechtbank beveelt opheffing van de maatregel van bewaring met ingang van 29 juli 2025.
- Schadevergoeding: De Staat der Nederlanden wordt veroordeeld tot betaling van 2.830 euro (1 dag politiecel à 130 euro en 27 dagen detentiecentrum à 100 euro per dag).
- Proceskosten: 2.721 euro (2 punten beroepschriften, 1 punt zitting).
Noten
- ECLI:NL:RBDHA:2025:14211
- Artikel 20 VWEU
- Artikel 59 Vreemdelingenwet 2000
- Artikel 106 Vreemdelingenwet 2000