| Instantie | Rechtbank Den Haag (zittingsplaats Middelburg) |
|---|---|
| Datum | 30-03-2026 |
| ECLI | ECLI:NL:RBDHA:2026:7156 |
| Zaaknummer | NL26.15529 |
| Type | Vreemdelingenrecht, artikel 59 lid 1 onder a Vw 2000 (staandehouding artikel 50 lid 1 Vw) |
| Dictum | Eerste beroep ongegrond |
Feiten en procesverloop
Eiser stelt te zijn geboren in 1980 en de Gambiaanse nationaliteit te hebben. Bij besluit van 19 maart 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, Vw 2000. Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld, mede aan te merken als een verzoek om schadevergoeding, en heeft op 23 maart 2026 beroepsgronden ingediend. De rechtbank heeft het beroep op 25 maart 2026 op zitting behandeld.
Standpunt eiser: Eiser stelt dat de grondslag van zijn staandehouding op artikel 50, eerste lid, Vw niet van toepassing was. Uit de dossierstukken volgt dat verbalisanten van DV&O naast de spreekkamer op het AZC stonden te wachten waar eiser zich moest melden, hem bij het naar binnen gaan aan zijn foto herkenden en hem pas staande hielden nadat zijn identiteit al was vastgesteld. Volgens eiser kon hij daarom niet op deze grondslag worden staandegehouden, omdat zijn identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie bij verweerder al bekend waren; de staandehouding was bij gebreke van een wettelijke grondslag onrechtmatig.
Standpunt minister: Verweerder stelt dat de staandehouding was gebaseerd op informatie uit de infoset van DT&V, die een foto van eiser bevatte, en dat de bij de staandehouding uitgevraagde gegevens overeenkwamen met die infoset.
Overwegingen rechtbank
- Artikel 50, eerste lid, Vw geeft de bevoegdheid om personen staande te houden ter vaststelling van hun identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie, indien naar objectieve maatstaven gemeten een redelijk vermoeden van illegaal verblijf bestaat; informatie van overheidsinstanties en aanwijzingen uit eigen onderzoek kunnen daarbij als objectieve maatstaven dienen.
- Uit het proces-verbaal van staandehouding, overbrenging en overdracht volgt dat de staandehouding is gebaseerd op de infoset van DT&V, dat de verbalisant een collega van DT&V tegen eiser hoorde zeggen dat hij aan DV&O werd overgedragen, en dat de daarop uitgevraagde gegevens van eiser overeenkwamen met de infoset.
- De rechtbank leidt hieruit af dat de staandehouding nodig was om vast te stellen dat eiser daadwerkelijk de persoon was op wie de infoset betrekking had; van een onrechtmatige staandehouding is dan ook geen sprake, ook al was de identiteit van eiser voorafgaand al bij verweerder bekend.
- Nu geen gebrek in het voortraject is vastgesteld, behoeft geen belangenafweging te worden gemaakt.
- De zware gronden (onregelmatige binnenkomst, niet naleven van een eerdere vertrekplicht, onvoldoende medewerking aan identiteitsvaststelling, weigering gevolg te geven aan de terugkeerverplichting) en de lichte gronden zijn door eiser niet bestreden en doorstaan de ambtshalve toetsing van de rechtbank; deze gronden zijn tezamen voldoende om het risico op onttrekking aan het toezicht aan te nemen en de maatregel te dragen.
- Ook overigens is niet gebleken dat de bewaring tot het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is geweest.
Conclusie en gevolgen
- Het beroep is ongegrond.
- Het verzoek om schadevergoeding is afgewezen.
- Geen proceskostenveroordeling.
- Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
Noten
- Artikel 50 lid 1 Vreemdelingenwet 2000: bevoegdheid tot staandehouding ter vaststelling van identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie bij een redelijk vermoeden van illegaal verblijf.
- Artikel 5.1b Vreemdelingenbesluit 2000: zware en lichte gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd.